...::: عکس و شعر :::...

تو تکرار نخواهی شد
انتظار بیهودست
انتظار سنگی ست
برای توازن حیات
و سرنوشت ما چنین بوده است
......
ببین که چگونه تقدیر
خودش را بخواب خواهد زد
تا عادت کنیم به فاصله ها
وبدانیم خورشید بی ما طلوع خواهد کرد
وما در لابلای خاطره ها خواهیم پوسید
.......
افسوس که قانون سرنوشت
تسلیم ما نشد
وما پنهان شدیم از چشمهای روز و شب
تنها در لفافه های عاشقانه ی خویش
حیات داشتیم
و شوق ترنم صدایمان
لبریز شاعرانه بود
برای دوباره بودن
..........
اما تو
تکرار نخواهی شد
زیرا تو برای ابدیت آمده بودی
از عبورهای رنگی
برای معنا شدن در خویش
ناب و بی همتا
ماندی و خواهی ماند
و من هرگز ماءیوس نیستم از این عشق
که اینجا
در خاکی دیگر
در هر فصلی که بی تو خواهم داشت
تصویری از تو خواهم بود تا ابد.

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نهم شهریور 1386 ساعت 19:12 موضوع | لینک ثابت

گریه ها امانم را بریده اند. می خواهم حرف بزنم. دلم آنقدرگرفته است، که می خواهم به اندازه هزارقرن گریه کنم. می خواهم نباشم. حس می کنم جایی ازقلبم سوراخ شده است. خسته ازتو نیستم . خسته ازهیچ کسی نیستم. خسته از دوستی ها و دشمنی ها نیستم. خسته ازاین همه دوری هستم.

فاصله آدمها نسبت بهم آنقدرزیاد شده است، که گویی کسی، کسی را درک نمی کند.کسی صدای " دوستت دارم " های کسی را هم نمی شود.همه روابط به قدر پوسته تخم مرغی ،ظریف و ضعیف و شکننده شده است.

صداقت ،کمترخریداری دارد.معامله ،به زیور و زینت و ظاهراست. صداقت را جوابی جز ناسزاگویی های بی رحمانه هیچ نیست. جای دوست و دشمن عوض شده است. خاطر کسی را که بخواهی خاطرت را پریشان وخط خطی می کند.

یا باید مثل همه باشی ، یا اگر مثل کسی نباشی ، لابد مشکلی داری. یا دیوانه ات می پندارند، یا عقب افتاده. بی تمدن.

دلم گرفته است. از خودم. از خودم، که می ترسم مثل دیگران باشم.

تنهایی آدمها با تعدادی ازاشیا ازجنس من یا تو پرنمی شود. جای خالی تنهایی آدمها را کسانی پر می کنند که بفهمندشان.

ازعشق بالاتر، دوستی است. و از دوستی بالاتر ، فهمیدن است. به عشق کسی نیاز ندارم. به دوستی کسی نیاز ندارم. نیازمند کسی هستم که مرا بفهمد. مرا با همه بدی هایم. مرا با همه دارم ها و ندارم هایم. مرا آنگونه که هستم بفهمد.

گریه ،حتی امان نمی دهد تا .....

بگذریم. حرف بسیار دارم. سکوت ، مرا بیشتر می فهمد تا حرف. سکوت می کنم. اینها که می نگارم ،شرح دلتنگی های من است . نه شرح دلسنگی های دوستان. من هرگز گنجشکی را برای خوردن شکار نکرده ام. هرگز خشم نکرده ام. می خواهم مثل خودم باشم. نمی خواهم کسی باشم ،که کسی یا از من خوشش بیاید، یا تعریف و تمجید مرا بکند. من به تحسین کسی نیاز ندارم. دلم می خواهد کسی ، بودنم را، آنگونه که هستم تحقیر نکند.

بغضی سنگین سینه ام را می فشارد.نای گفتن را از من می گیرد.

هوای درونم دلتنگ است . دلتنگ. آنچنان دلتنگم که می خوام فقط سکوت کنم. سکوت. سکوت. سکوت.......

گاهی وقتها سکوت همه چیز است. گفته ها سیاهی دفترند . باید از بیرون دادن آنها پرهیز کرد. سکوت، سپیدی درون وحاشیه دفتراست. که نه چشم را می آزارد .نه خاطر کسی را مکدر می کند. دوست خوب کسی است که سپید های دفتردوستی ات را بخواند ، نه آنکه دائم سیاهی هایش را برایت ورق بزند.

هرچیزی اگردرجای خودش نباشد بد است. چه سکوت باشد، چه حرف. گاه ، حرف بد است. گاه سکوت. باید جایش را فهمید. و کسی که می فهمد ، هم برای روزهای همصحبتی ، همدم خوبی است. هم برای روزهای دلتنگی .که فرونپاشی . که زیردست و پای این و آن لگد مال سوء تفاهم ها نشوی.

جایش را نمی دانم که درست انتخاب کرده ام یا نه. اما همینجا سکوت می کنم. ازهمین نقطه، در پایان همین سطر.

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نهم شهریور 1386 ساعت 19:11 موضوع | لینک ثابت

نمي دانم نمازم را كدامين قبله بگذارم...

و دست پرنيازم را به دستان كه بسپارم..

گمانم كنج تنهايي همه تقدير من بوده..

خدايا ...يك تشكر هم به درگاهت بدهكارم...

به مثل آسمان پاكي خداي مهرباني ها...

مرا درياب خوبه من, كه از تو سرشارم...

مرا نگذار بيهوده اسير آرزو مانم...

اگر دنياي رويايم سراسر زيرو رو گردد..

.فقط يك حرف ميماند ,

 عزيزم

دوستت دارم...

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نهم شهریور 1386 ساعت 19:10 موضوع | لینک ثابت

نزدیک می شوی به من

فرسنگها درمن فرو می روی    

در من خانه می کنی

در من حضور می یابی

لحظه به لحظه

هرجا و هر کجا

توی انگشتهایم جاری می شوی

سطرسطرخاطراتم را می نگاری

روی لبم می نشینی

خنده می شوی

حرف می شوی

دلم که می گیرد

ازچشمهایم می باری

ای که دیدنت را یکبار

تنها وقت رفتنت دیده ام

کیستی؟

      کیستی تو ؟

کیستی تو که این همه

در من می تابی

بی آنکه کاسته شوی

 بی آنکه غروب کرده باشی

 کیستی؟

کیستی تو که این همه

سزاوار حرفهای عاشقانه ای

کیستی تو که دیدنت زندگی

رفتنت مرگ است

در من بمان

از هنوز تا همیشه

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نهم شهریور 1386 ساعت 19:8 موضوع | لینک ثابت

فرصتی اگر دست داد،سری به خودمان بزنیم. اینکه، بخاطر دوست داشتنمان چند بارمنت سردوستانمان گذاشته ایم.....   دوستی، سرروی شانه کسی گذاشتن نیست. دوستی تکراردوستت دارم ها نیست. بکارگرفتن واژه های سنگین وثقیل برای تقدیم عاشقانه هامان نیست. دوستی ،شاعری و ترانه سرایی نیست. عشق ، بالا رفتن از دیوارباغ دوستی کسی نیست. عشق، پنجره ای باز، رو به باغی پرازمیوه های رنگارنگ نیست.

عشق درمیان خار،بوی گل را حس کردن است. دوستی فهمیدن ناگفته های کسی است که دوستش می داری. عشق، باز کردن دریچه ای جدید است ،به روی پنجره زندگی مان. فهم خود را که درجوی صداقت دلت صیقل می دهی ، عشق را می سازی. عشق ،تلفن زدن به کسی ،یا نوشتن نامه های عاشقانه برای کسی نیست. در هوای کسی سکوت کردن است . بی آنکه حتی خاطرش را پریشان بخواهی. دوستی این نیست که منت دوست داشتنت را سر کسی بگذاری. این است که نیازاری.......

نفسهای عمیق نشانه ناگفته های بسیاراست. ناگفته هایت را شعرنکن که دیگران بخوانند. سکوت کن که همه بشنوند!. بگذار، آنکه دوست ندارد نشنود. تو سکوت مقدست را ، رنج ها و دلهره هایت را در دل بریز . تا آنکه را دوست می داری، در آسایش خود بسربرد. حتی گفتار تو نیزاورا نیازارد.اگر نمی توانی عاشق نشو.....

کسی که دائم ،می خواهد بداند، که کسی دوست داشتن او را می فهممد یا نه . بهتراست هرگزبا کسی، به دوستی روی یک میزبرای گفتگو ننشیند.چون ممکن است دوست داشتنش را منتی کند که همچون چکشی دیواره ظریف دوستی ها را ویران کند.

برای دوست داشتن نیاز به زبان نیست. که مگر کرولا لها عاشق نمی شوند. نیاز به دیدن هم نیست .مگرنابیناها عاشق نمی شوند.بسیارند نابینایانی که عشق و ترانه هاشان ورد زبان من و توست. برای دوست داشتن ، یک چیزنیاز است: صداقت . و سینه ای که بتواند بارسنگین عشق را بی چشم داشتی بردوش بکشد. منت سر کسی نگذارد. دم بر نیاورد.

عشق ، لمس کردن گرمی دست کسی نیست. گرمی دادن به دلهایی است که از لذت چگونه عاشق بودن محرومند.......

وقتی تصمیم می گیری دوستی ات را به کسی ابراز کنی ، گام در راه بهشت می گذاری. و آنگاه که تصمیم می گیری چون طرف مقابلت به خیال خودت دوست داشت را نمی فهمد، دائم در گوشش دوست داشتنت را تکرار کنی، گام در باغ همسایه گذاشته ای. یا بزودی دستت رو می شود. یا آنکه، آنچه به اشتباه درکام فرو برده ای از حلقومت بیرون آورد.

سهم تو چیزی است که به آن قانع باشی. بیش ازحد خود خواستن، حرکت روی لبه تردیدها و شک هاست. چرا که هر بار چیز بهتری می خواهی . و ممکن است آنچه امروز خواسته ای فردا دلت را سیر کند. و از چشمت بیفتد.

چیزی که چشم و دل آدمی را سیر می کند، این است از خود بودنش نفرت نداشته باشد.از اینکه سقف خانه اش حلبی باشد ، یا روی زمین بنشیندو غذا بخورد. یا اینکه سالی یکبار نوشابه خنک بخورد، آن هم وقتی که مهمان مهمی دارند. یا ......

بزرگترین لذت زندگی، داشتن یک دوست خوب است. کسی که بفهمد ، ناگفته هایت را. گفته هایت را. سکوتت را. و همه آنچه هستی.

همه چیز بوی تو را می دهد . سیاهی و سپیدی این سطرها. حتی وقتی سکوت می کنم...... تو خوبی . آنقدر که مجبورم می کنی هر بار سکوتم را بشکنم. می دانم ، تو مرا می فهمی. دوستت دارم.

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نهم شهریور 1386 ساعت 19:8 موضوع | لینک ثابت

پشت آبی ها
چشمه ایی هست زلال
که در آن عشق به اندازه ی دریا آبیست
ودرآن جوشش هستی پیداست
وگلی شهرت زیبایی خود را به زمین می بخشد
 
 
پشت آبی ها 
قصه ای هست عظیم
که به حجم همه اندیشه ی ما جا دارد
ودرآن لبخندیست
که به شیرینی خود می بالد
و نگاهی که به اندازه ی مفهوم سخن جان دارد
 
 
پشت آبی ها
خانه ای نیست که به فانوس شب آذین باشد
که در آن شعله ای لرزان چراغی باشد
که به هر سوزش باد می لرزد
ودرآن روی هر حجم تهی
روی دیوار سیاه سایه ها می ترسند
 
 
پشت آبی ها
خانه ایی نیست
که دلی بی خبراز یک دل دیگر باشد
و کسی نیست که به تنهایی خود اندیشه کند
وکسی نیست که خبردار نباشد از عشق
و نداند که درآن کوچه به گلها چه گذشت
ونپرسد که خورشید به میهمانی کیست
ودلی نیست که خالی شود از رنگ امید
ونگاهی که بیمار شود از غصه ی مرگ
 
 
پشت آبی ها
آدمی نیست که بیگانه شود با همه چیز
و کسی نیست که به لبخند کسی پشت کند
و وفا در تپش هستی رگها جاریست
و همه می دانند
که مقدس خداست

نوشته شده توسط nazanin در پنجشنبه هشتم شهریور 1386 ساعت 23:32 موضوع | لینک ثابت

در یک جزیرهء سر سبز و خرم تمامی صفات نیکو و پلید انسان با هم زندگی می کردند ، صفاتی چون : دانایی ، غرور ، ثروت ، شهوت ، عشق و ... .

 در روزی از روزها دانایی همهء صفات را در یکجا جمع کرد و گفت قرار است سیل عظیمی در جزیره جاری شود و هر کس لوازم ضروری خود را بردارد و در قایقش بگذارد و آماده سیل شود . همه این کار را کردند و باران شدیدی  شروع به باریدن کرد و سیل بزرگی براه افتاد . همه در قایق خودشان بودند تا اینکه صدای غرق شدن و کمک خواستن یکی از صفات آمد ، آن محبت بود . عشق بی درنگ به کمک محبت شتافت و قایق خود را در اختیار محبت گذارد ، ولی چون قایق جای یک نفر را بیشتر نداشت محبت سوار شد و عشق در سیل گیر افتاد . به دورو بر خود نگاه کرد ، ثروت را در نزدیکی خود دید از او کمک خواست ولی ثروت در پاسخ گفت : آنقدر طلا و جواهر در قایق دارم که دیگر جایی برای تو نیست و قایق سنگین است ...

عشق نا امیدانه به اطراف نگریست غرور را دید و از غرور کمک خواست . غرور در جوابش گفت : تو خیس هستی و اگر من به تو کمک نمایم خود و قایقم خیس میشویم ، آب همینطور بالا می آمد و عشق بیشتر در آب فرو میرفت . دانایی و بقیه در دور دست بودن و کسی صدای عشق را نمیشنید تا اینکه  شهوت به نزدیکی عشق رسید . عشق از او کمک خواست ولی شهوت گفت : چندین سال است که منتظر یه همچین لحظه ای بودم تا از بین رفتن تو را ببینم . هر جا که تو بودی جایی برای من نبود و همیشه تو برتر از من و موجب تحقیر من بودی ...

عشق دیگر نا امید از زندگی آنقدر آب خورد که از حال رفت . وقتی چشم باز کرد دیگر از سیل خبری نبود و خود را در خانه دانایی یافت . دانایی به او گفت الان دو روز است که بیهوشی ، سیل تمام شده و آرامش به جزیره باز گشته است .

عشق بدون توجه به این حرفها در پی این بود که بداند چه کسی نجاتش داده است ، از دانایی پرسید و دانایی در جوابش گفت : زمان 

آری فقط زمان است که میتواند عظمت و جلال عشق را درک کند ...

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 3:1 موضوع | لینک ثابت

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي. پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب مي دانم. اما گاهي پرند ه ها و انسا نها را اشتباه مي گيرم. انسان خنديد و به نظرش اين بزر گترين اشتباه ممكن بود. پرنده گفت: راستي، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده را نفهميد، اما باز هم خنديد. پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني. پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود. پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي. راستي عزيزم، بال هايت را كجا گذاشتي؟ انسان دست بر شانه هايش گذا شت و جاي خالي چيزي را احساس كرد آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست!!!!!

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 3:0 موضوع | لینک ثابت

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر

آری شود و لیک خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و داد خواه

کز دست غم خلاص من آنجا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده ام روان

باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار باز گو

لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای تو زر گشت روی من

آری به یمن لطف شما خاک زر شود

 در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب

یارب مباد آنکه گدا معتبر شود

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 2:37 موضوع | لینک ثابت

  همــــه بغضشون گرفتــــه چرا بــــارون نميــــــــاد!؟

 ليلــي مرد از غـــم دوري چرا مجنــــون نميــــــــاد!؟ 

  روي مــاهش کجــا پنهــون شـده اون رفتــه کجــا!؟

 چـــرا از اونـــــور ابــرا ديــگــــــه بيـــرون نميـــــــاد!؟ 

  نيتت رو واســـه فــــال قهـــوه کــردم ولـــي حيــف

   عکـس اون چشمــاي قشنگ تــوي فنجـون نميــاد 

  مـن و کشتــي تــو بــا ايــن خنجـر دوريـت عجبـــــه 

  چـرا از ايـن دلــه ديونـــه يــه کــم خــون نميــــــاد!؟ 

  مگــه تــو بيخبــري مــوم رو پـــــــريشــون ميکنـــم  

 دل تــــــو واســــــه مويـــــه پــريشــون نـــميـــــــاد

  دل تـــو ازبس سفيــد و لطيفـــــــه مثــل بــــــــرف  

  از خجـــالت تـــو بـــــرفي تـــو زمستـــون نميــــــاد 

  تــو دلــم فقــط يــه بــار مهمــونـــــي بـود تو اومدي

  درا رو بستــم از اون وقـت ديگـــه مهمــــون نميـاد

نوشته شده توسط nazanin در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 2:36 موضوع | لینک ثابت

كجاي ايـن جــنـگـل شــب

پنهون مي شي خورشيدکم

پشـت کدوم ســد ســکـوت

پـر مـي کــشــي چــکـاوکم

چرا بـه من شک مي کنی

مـن کـه مـنـــم بـرای تــو

لبـريـزم از عـشــق تــو و

سـرشــارم از هــوای تــو

دسـت کدوم غزل بـدم

نـبــض دل عـاشـقـمـو

پشت کدوم بهانه باز

پنهون کنم هق هقـمو

گـريه نمی کنم نـــرو

آه نمی کـشـم بشين

حرف نمی زنـم بمـون

بغض نمی کنم ببيـن

سفر نکن خورشيدکم

ترک نکن منو نرو

نبودنت مرگه منه

راهييه اين سفر نشو

نزار که عشق من وتو

اينجا به آخر برسه

بری تو و مرگ منم

رفتن تو سر برسه

نـوازشــم کــن و بـبـيــن

عشق می ريزه از صدام

صدام کــن و ببـين که باز

غنچه می دن تـرانه هام

اگر چه من به چـشـم تو

کمـم قـديمی ام گمـم

آتشـفشـان عـشـقـمـو

دريـــای پــر تـلاطــمــم

نوشته شده توسط nazanin در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 ساعت 18:19 موضوع | لینک ثابت

سکوتت را ، سکوتت را نمی فهمم

از اینکه روز اول

گفته بودی دوستت دارم

و حالا بی خبر رفتی

من آری

        حس و حالت را نمی فهمم

تو را همچون خدایان می پرستیدم

و اینکه گفته ای از پا فتادی

        روزگارت را نمی فهمم

و روزی ، روزگاری

شاد بودی

سر خوش و خندان

و اینک خسته و تنها

            دلیل گریه هایت را نمی فهمم

و من با آنکه می دانم

تو هر گز بر نمی گردی

بگویی دوستت دارم

ولی دلخوش به این هستم که خوشبختی

یکی چون من نصیبت نیست

            دریغا گفتنت را ، حرفهایت را نمی فهمم

نگفتم تا ابد باید بمانی پیش من ،اما

             دلیل رفتن این بی صدایت را نمی فهمم

به آتش می کشی کاشانه اندیشه هایم

و اینکه ساکتی

           صبرو قرارت را نمی فهمم

تو مستی ، عاشقی

دیوانه ای ، دائم خرابی؟

و اینکه باهمه خوبی و با من بد

                       دگر حرف حسابت را نمی فهمم

نوشته شده توسط nazanin در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 ساعت 18:18 موضوع | لینک ثابت

آخر ای دوست  , نخواهی پرسید

که دل از دوری رویت چه کشید ؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعدهای تو به دادش نرسید .

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و بر خاک چکید.

آن همه عهد فراموشت شد ؟

چشم من روشن , روی تو  سپید .

جان به لب اومده در ظلمت غم

کی به دادم رسی ای صبح امید ؟

آخر این عشق مرا خواهد کشت

عاقبت داغ مرا خواهی دید .

دل پر درد << عشق >> مشکن

که خدا بر تو نخواهد بخشید ......

نوشته شده توسط nazanin در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 ساعت 18:15 موضوع | لینک ثابت

چرا نظر نمیدین ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نوشته شده توسط nazanin در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 ساعت 12:9 موضوع | لینک ثابت

خـدايــــا

اشکهايم را مي بيني که بر گونه هاي خيسم مي غلطند ؟

زبانم را مي بيني که در دهان لرزان التماست ميکند؟

خدايا تن خسته ام ديگر توان حرکت ندارد مانند آن کوه بلند..

خدايا در نگاهم چه مي بيني ، آرزويي محال؟

آنکه هيچوقت به آن نميرسم ، مانند خورشيد و ماه...

اما خدا ..  فقط تويي که ميتواني روزي کوه را به حرکت در آوري

و خورشيد و ماه را يکي کني..

وقتي با ياد تو کوزه بغض گلويم شکست اشک روان شد از نگاهم..

 نگاهی که به آسمان ، در جستجوی توست..

خدايا دلم کوچک است و با کوچکتر بهانه اي مي گريد

نگاهم کن..نگاهم